Ter voorbereding heb al 6 artikelen geschreven in ons bedrijfsblad 'Superabsorber'. Met de titel 'Road to Vancouver' verscheen er elke twee maanden een verhaal in het blad.

In februari 2010 vinden de Olympische winterspelen plaats in Vancouver, Canada. Ik heb, als redactielid, kaartjes kunnen bemachtigen voor het onderdeel langebaanschaatsen. In de komende uitgaves van de super absorber een verslag van de voorbereidingen en uiteraard van het evenement zelf. In deze aflevering deel 2; Is er al iets te zien of te doen?

Kaarten en Venues

In 2003 sprak ik met mijn neef af hier een project van te maken. We gaan kaarten regelen voor de spelen en natuurlijk vooral voor het schaatsen. Hij wil eigenlijk vooral wat anders want, Canadees als hij is, gaat hij natuurlijk voor het ijshockey. Hoe we eigenlijk aan kaarten moeten komen is ons nog een groot raadsel. Dat er een run op dergelijke kaarten zou zijn is ons wel duidelijk.

In de jaren opvolgend gebeurt er eigenlijk bitter weinig. Je kunt nog geen kaarten bestellen of zo. Wat er al wel zichtbaar is, is de bouw van de diverse 'venues' zoals ze de verschillende plekken noemen waar Olympische onderdelen worden afgewerkt. Hollander als ik ben probeer ik in 2006 eens te gaan kijken waar de schaatsbaan gepland staat. Schaatsen is voor Nederlanders een nationale volkssport. In september 2005 zijn de Canadezen in Richmond begonnen met de bouw van de schaatshal en er moet toch al iets te zien zijn. Ik kan echter niets vinden en besluit maar een biertje te nemen, dat is beter dan nog verder te zoeken naar een lege bouwplaats.

Dat moet hem zijn!

In 2008 (vorig jaar) besluit ik wederom om eens op zoek te gaan. Ik weet dat het dak er inmiddels op zit dus iets moet er te zien zijn. Na een tijdje rondtuffen in Richmond zie ik aan de horizon langs de Frasier River het witte dak van een groot gebouw, met een kraantje erbij; dat moet hem zijn!

Ben ik er wel langs gereden in 2006 maar er was toen dus nog weinig te doen, het was een kale vlakte. Van dichtbij is het nu een bouwplaats waar hard wordt gewerkt (naar Canadese maatstaven), jammer genoeg mag ik niet even binnen rondkijken. Nederlandse brutaliteit helpt ook niet; ik word weggestuurd zodra ik een pas probeer te zetten op de bouwplaats. Dan maar een paar plaatjes schieten vanaf de buitenkant. Het is me wel duidelijk dat het er mooi uit komt te zien.

Wat al ver voor de aanvang van de bouw van de schaatshal af is, is een kunstwerk die de verbondenheid met de rivier en de zalm aangeeft.

Al rondkijkend zie ik de drommen volk al lopen naar de ingang om de volgende wedstrijd bij te wonen.

Ik voel de Olympische rillingen al weer over de rug gaan; daar moet ik bij zijn hè. Maar ja, die kaarten!!!. Onverwacht kwam er een mogelijkheid op de camping waar ik op dat moment verbleef, daarover in deel 3.............