Vandaag is de 1000 meter voor mannen, een klapstuk waarop we toch ook wel een kans maken. Ik ben benieuwd, zoals elke dag eigenlijk. Het is mooi weer en de zon drukt net zijn neus over de horizon. Het is nog rustig in huis: iedereen slaapt nog of is in Whistler. In Whistler zijn de Alpine nummers en dat is een stukkie tuffen voor je er bent. Ze hebben daar overnacht dus het was rustig in de keet gisteren en deze morgen.

Van Rob Hartgers even de link doorgestuurd gekregen van het artikel in de Denver Post. Bedankt man, dat scheelt me weer een stuk zoekwerk! Hoe worden de spelen daar in Azië trouwens beleefd? Die denken niet aan ijs natuurlijk. Kun je het zelf nog een beetje volgen? Afijn, de link is: http://www.denverpost.com/search/ci_14407616 Als je engels kunt lezen en je prikt een beetje door het artikel en verteltrant van de man heen dan is het wel aardig.

Nogmaals: het is leuk al die reacties te krijgen en je begrijpt misschien ook dat ik niet overal op kan antwoorden. Ook op de mail verschijnen nogal wat reacties en dat is hartstikke leuk. Ik zou er een dagtaak aan hebben dat allemaal zitten te beantwoorden en dat gaat deze jongen natuurlijk niet doen. Er is ook nog wat anders te doen hè, ik heb ook nog zoiets als vakantie.

Gisteren een leuke dag gehad, al zaten er ook minder leuke dingen in natuurlijk. Eerst de wagen geparkeerd bij de mall en meteen 4 broden ingeslagen. Er zit een goede bakker aan de zijkant van de mall die heeft lekker brood. Ook heeft ie zo'n kastje op de toonbank staan met van die stukjes koek erin die je kunt proeven. Ik neem er meestal een paar en dan heb je weer wat achter de keizen. Het wordt allemaal lachend bekeken en het helpt wellicht dat je veel brood besteld en ook dat je een oranje shirt aanhebt. We hebben gelijk een paar cinnamon koeken gescoord en later bij Starbucks een heerlijke koffie gekocht. Die hebben lekkere koffie en dat gaat er bij mij wel in.

Dan wandelen we naar de ijsbaan, het is mooi weer en iedereen is in goeden doen lijkt het wel. We pakken de handschoenen die ze elke dag uitdelen met graagte weer aan en lopen naar de ingang. Net voor de ingang lopen we samen met Ria Visser een stukje op. We vragen de bekende dingen zoals wie er kans maakt en zo. Gelijk komt ze weer met haar NOS praatje en noemt de favorieten. Ik vraag haar ook hoe het gaat en of ze het een beetje naar de zin heeft. Dat had ze wel, de jetlag was wel weg want daar had ze toch wel even last van gehad. 'Ik ben ook maar een gewoon mens hoor' zegt ze.

De dag dus van de 500 meter voor dames. Altijd leuk om naar te kijken (en niet alleen naar de wedstrijd). De celebs komen weer de tribune op (Peter Heerschop, Viggo Waas en Edwin Evers) en gaan een stukje verderop zitten. Hier geen 'high five's' maar ja, de dames schaatsen hè.

Zo voor de wedstrijd zie je toch veel schaatssters al op de baan en op het binnenterrein aan het warmdraaien. Je merk meteen als er een Canadese de baan opkomt; de Canadezen worden dan enthousiast. Dat was ook te merken toen er even aangekondigd werd dat de Canadezen goud hadden gewonnen. Op een skinummer wat wel lijkt op dat fietscrossen. Iedereen achter elkaar aan en dan kijken wie er het eerste is. Nou, ze gingen weer even uit het dak hoor en het 'Go Canada Go' was niet van de lucht. Naast het eten wat ze zoal de tribune opslepen gaan ze ook vaak naar de souvenirtent, daar komen ze dan met tassen vol vanaf. En ik kan je zeggen dat het niet goedkoop is wat daar allemaal ligt en het grootste deel is rommel. Made in China staat er vaak op!

Als het gaat om enthousiasme dan is het Canadese deel vaak feller dan het Nederlandse deel. Het feestende deel van Thialf zit er volgens mij niet echt, je komt niet maar zo even voor de lol hierheen. Ik voel me steeds meer bevoorrecht om hier te mogen en kunnen zijn. Het merendeel van de Nederlandse fans is echt liefhebber en die komen voor het schaatsen en niet voor het feesten. Je hebt natuurlijk nog wel die Bobo reizen van al die bedrijven. Die pik je er zo uit: allemaal dezelfde jas aan met reclame van het bedrijf en ze mengen zich vrijwel niet onder de Canadezen. Ze verschillen weinig van japanners, die verzamelen zich ook altijd bij iemand met een bordje. Ik moet me wel mengen onder de Canadezen want ik zit meestal alleen tussen ze. Ik merk geen vijandschap omdat ik niet voor een Canadees ben, ze vinden het alleen maar leuk. Trouwens: het merendeel weet toch niet waarover het gaat en hoe ze de Canadese deelnemers moeten plaatsen in het veld van kanshebbers.

Het dweilschema is weer als vanouds en niet echt jofel om het maar eens zacht uit te drukken. Heb een foto van het ijs gemaakt en die staat hiernaast in de foto sectie. Ik maak nogal wat foto's op zo'n dag, gisteren weer 140 stuks. Elke dag probeer ik wat foto's te selecteren die een indruk geven van de dag. Tot nog toe lukt het nog steeds om een verslag te maken. Het ijs is een akker zoals Bart Veldkamp bij de NOS gezegd zou hebben. Dat soort commentaren die gaan hier helemaal aan voorbij, die pik je niet op want we zitten toch heel ergens anders in dit prachtige gebouw.

De eerste run van de 500 gaat goed behalve voor Anette Gerritsen, ze vliegt na een geweldige goede opening letterlijk uit de bocht en blijft teleurgesteld liggen. Kan me dat wel voorstellen; je hebt hier jaren naar toe gewerkt en dan gebeurt je dit. Zo'n Olympische wedstrijd is maar èèn keer in de vier jaar dus een volgende kans heb je niet maarzo. Na de teleurstelling komt er een geweldige opsteker: Margot snelt naar een 4^e plek. Dat is toch klasse om in zo'n veld 4^e te worden. Dat Jenny Wolf niet wint is toch ook wel een verassing Sang wa Lee gaat aan de haal met het goud. Ze speerde over de baan, al zie je dat niet zo want ze is niet veel groter dan een vlo. Canadezen spelen geen rol vandaag al zat Christine Nesbitt wel in de tweede groep. Die is duidelijk in vorm en ze gebruikte dus de 500 meter om warm te draaien. Nesbitt is hot voor eremetaal op de 1000 en 1500 en ik dicht haar een grote kans toe.

Na het 500 meter drama en -feest gaan we weer naar de uitgang en wandelen naar de auto. Het is mooi weer en we pikken nog even een koffie in de mall, dat smaakte naar meer en dat doen we dus ook. Na de koffie, hup in de auto en dat naar Langley naar de artful dodger pub. Gezellige boel binnen, het blijkt dat de Canadezen naar het Olympisch ijshockey zitten te kijken. Canada maakt gehakt van Noorwegen en wint met 8 tegen 0. Hier is dus ook een potentiële gouden ploeg bezig. Over druk gesproken: Deze ploeg MOET en ZAL goud winnen. Het zal de belangrijkste medaille worden voor de Canadese natie, dat wordt ook nog eens benadrukt door de Canadezen die ik spreek.

Ieder doelpunt wordt luidkeels gevierd en de schorre kelen worden gesmeerd met hamburgers (het is burger night) en natuurlijk bier.

Lekker gegeten in de pub maar het is zoals met al dat food in de pub (pubfood): het is veel. Ik kan het niet op en ook mijn disgenoten happen aan het einde naar adem. Een biertje maakt veel goed, ik schakel later over naar een coke en die scoor je hier voor 1 dollar. Dat is geen klein glaasje maar gewoon een pint (0, 4xxxx liter). Kijk dat is nu nog eens werken aan klantenbinding.

Nu is het ochtend en we gaan zo naar de 1000 meter kijken. Ben benieuwd. Eerst FF dit stukkie op de blog knallen en dan gaan we ons langzaam voorbereiden.

Tot de volgende aardbeving!

Habri